دردیار خویش بودم عاقل فرزانه ای
دیدمت جانا شدم لولی وش دیوانه ای
روزها دیوانه سرگردان کویت بوده ام
بی سر وسامان وبی ماوا وبی کاشانه ای
اهل مسجد بودم وعشقت مرا تغییر داد
شام وروزم شد سپردر گوشه ی میخانه ای
کفتر جلد تو گشتم دائما بر بام تو
تا که شاید گیرم از دست تو آب ودانه ای
داشتم امید تا گشتم مقیم کوی تو
از می خمخانه ی عشقت دهی پیمانه ای
قصه عشقم به تو پیجید در شهر ودیار
نقل می گردد به هر محفل چنان افسانه ای
دل خرابم کرده ای جانا خراباتی شدم
گوشه چشمی تا شود آباد "دل ویرانه ای"
ناروا باشد اگر برمن نگردد اعتنا
آنقدر مانم که گیرم تخفه ی شاهانه ای
شاعر:اسماعیل تقوایی


X